بهشت جاودان

09131981215

 

 

با سلام  به وب (شهپر ) خوشامدید

  برای مشاهده کامل شعر ها به قسمت عناوین مطالب در بالا صفحه مراجعه کنید

 

                                          شاعر:(مرتضی میرحسینی)

  

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1390/03/26ساعت 0:33 قبل از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

گوهرشناس

نوائی ساز کن مطرب. طرب انگیزو بزم آرا

که تا سرمست گرداند. من شوریده شیدارا

 

بخوان دلشادآهنگی. بزن برساز خودچنگی

رها یم کن زدلتنگی. بشویم اشک وغمهارا

 

زمین چون لانه ای تنگ است. غم ورسوائی وننگ است

همه جایش پرازسنگ است. کجاباید نهم پارا

 

زند زاهد دم ازجنت. یکی سرشاراز مکنت

نخواهم من چنین لذت. رهانم هردودنیارا

 

چه آسان می بری دل را. چه ارزان می خری جان را

گرفتی سخت دنیارا. رهاکن خواب و رویارا

 

بروگوهرشناسی گو. که گوهرراشناسداو

زروی معرفت گوید.  بهای د'ر و دریارا

 

چنان پرورده عشقیم. چنین سرمست در عیشیم

که ازدرگاه اوجوئیم. سراغ باغ طوبی را

 

چراباما سرجنگی. چرادرفکر نیرنگی

بروبردامن داور بزن دست تمنا را

 

اگرچه درد "شهپر"درد هجران و غم عشق است

بجز وصلش نخواهداو. نه اینجا را نه آنجارا

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 1393/07/13ساعت 11:15 قبل از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

شهادت سید رامین معین زاده میرحسینی

رامین که شتایان به سوی روضه رضوان رفته

او ایثارگری بودکه دربزم شهیدان رفته

 

پاکیزه روان,زنده وجاویدو شهید است

باآنکه وجودش از این جمع پریشان رفته

 

آن چهره خندان ودل شادتو رامین

باورنکنم بی خبراز چشم رفیقان رفته

 

دانی چه گذشت برهمه اقوام و ثریا

وقتیکه شنیدند عزیز دل آنان رفته

 

برهمسرخوددیده فروبستی ورفتی

آنگونه که مجنون زبرلیلی جانان رفته

 

برخیزوببین خنده محزون سه فرزند

زیرانبود باورشان اینکه پدر جان رفته

 

دانم همگی باید ازاین دارفنا رخت ببندیم

کاش آنگونه رویم ماکه سرلشکر خوبان رفته

 

یادی بکن ای "شهپر"ازآن دلبرجانان

زیراکه گل سرسبدازباغ گلستان رفته

+ نوشته شده در  یکشنبه 1393/07/13ساعت 10:39 قبل از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

جمال خوبرویان

بر جمال خوبرویان  زلف را افشان خوش است

عشوه و طنازی و ناز از  پری رویان  خوش است

 

                           زاری  و مسکینی و   افتادگی   از عاشقان

                          دلبران را دلبری بر خاطر  ایشان خوش است

 

اختلاط  خوبرویان   نیست   رسم     عاشقی

امتناع وشرم وتمکین از نکو رویان خوش است

 

                        بس جفا  و  جور ازخوش پیکران  باید شنید

                       صبر بی پایان ما بر دلبر جانان  خوش  است

 

از لب شیرین  زبانان  تلخ  گویی ها   نکو ست

زهر سوزنده ز تیر و ترکش مژگان خوش است

 

                      هر چه  از  زیبا  رخان  بر ما   رسد  شیرین  بود

                     بانگاهی عالمی راچون  کنی ویران خوش است 

 

عابدان را  یک  نظر  از راه  خود   بیرون  کنی

دلربایی اینچنین از سوی دلداران خوش است

 

                    شعر"شهپر"گرچه توصیفی است ازعشق مجاز

                  در  نظر بازی  غزلهای تو  در عرفان  خوش است

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1393/06/21ساعت 9:37 بعد از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

"شهپر" ز غم جهان رهایی

عشق آب حیات ماست شهپر

عشق است و به جان رواست شهپر

 

                                خواهی که جمال حق ببینی

                                عشق ,آیینه خداست شهپر

 

هرلحطه که غافل از خدایی

 عمر تو همه هباست شهپر

 

                                هر شادی و غم که بر تو آید

                                از جانب او   بجاست  شهپر

 

شادی جهان و غصه هایش

از سوی خدا عطاست شهپر

 

                             از پرتو عشق شادمان باش

                             بی عشق همه بلاست شهپر

 

بگذر تو از این جهان فانی

عقبی طلب آن بقاست شهپر

 

                             دلبسته به این جهان چرایی

                            جاییکه  پر از  ریاست   شهپر

 

غمگین مشو از جفای دنیا

هر گوشه ی آن فناست شهپر

 

                            خواهی که ز غصه دور گردی

                           عشق ,آفت غصه هاست شهپر

 

یک لحطه نگر که در قیامت

چه شور وشری به پاست شهپر

 

                              جز عشق مکن دگر    تمنا

                              زیرا همه کم بهاست شهپر

 

                "شهپر"ز غم جهان رهایی

                چون قلب تو با خداست شهپر

 

+ نوشته شده در  جمعه 1393/06/14ساعت 4:50 بعد از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

نشاه ی باده

مژده ای  آمد  ز پیر  میکده

 شادمان شوچونکه غم سر آمده

                       آنکه غم را از دل ما برگرفت

                      آگهم کرد ازرموزی بس شگفت

 

کس ننوشد از می عشق خدا

تا نگرداند خود از هستی جدا

 

                    هرکه از این باده نوشد ,می کشد

                    نعره ای  مستانه    تا شیداشود

 

کی شود او با خم و پیمانه مست

برلب جویی زمی باید .  نشست  

 

                        نشآه ی این باده چون در سر فتد

                       عشق جانان را به قلبش جا  دهد

 

ساقی از آن باده میگردد عیان

عاشق  بیچاره  میمیرد  از  آن

 

                          عشق رویش چون ندارد انتها

                          کی شود از نشآه ی عشقش رها

 

           خوش بود تا نشا'ه ها. ماند به سر

           تا شوم از  "شهپر" وخود  بی خبر

 

 

                       

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1393/06/14ساعت 4:24 بعد از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

زلف پرچین

مهر روی آن پریچهره مرادیوانه کرد

چلچراغ چهره اش روشن تمام خانه کرد

 

                     بردل آن آشناننشست از آهم شرر

                     لیک نورطلعتش روشن دل بیگانه کرد

 

 درشب تاریک زلفش گم شدم بابوسه ای

زلف پرچینش زآهم.  خانه راویرانه کرد

 

                    مست ودیوانه شدم من ازفروغ جام می

                   بر رخم شادی تراویدو مرا مستانه کرد

 

دوریش آتش به جانم زد'زاشک دیدام

خون رو ان گردیدودریا رازخون پیمانه کرد

 

                      آیتی خواندم زتوحیدوبه مسجدچون شدم

                     همچوبت بنشست وخود محراب رابتخانه کرد

 

            از دل"شهپر"چوبشنید این حدیث عشق را

            دیدگان راپر زاشک شوق از این افسانه کرد

 

 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1393/06/14ساعت 1:52 قبل از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

دوست مهربان

روزگاری گردلت آزرده گردد از جهان

یاکه قلبت بشکند از طعنه وزخم زبان

 

                    روزهای سردعمرودرشب رنج وعذاب

                    موقع بیماری ورنجوری ودرد فغان

 

بادپاییزی چولرزاند تورا مانند بید

یاخیال روز پیری فکررفتن زاین جهان

 

                            همدمی را بایدت دلشادوخندان باصفا

                            راه تنها چاره ات باشد رفیق مهربان

 

دوست خوب  ومهربان غم ازدلت بیرون کند

گرکه باشددوست خوبت همچنان مسعودخان

 

                            همنشینی باچنین دوستی زداید غصه ها

                            لحظه ای بیرون شوی از یاوه های این وآن

 

            شهپر   این دم با معین زاده نشین وغم مخور

            غصه رابا  مهربانی های او از  دل بران

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1393/06/13ساعت 0:39 قبل از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

جشن عروسی سحر و عماد

امشب   شب جشن و شادمانی

    آغاز    بهار   زندگانی

 

                                      جشن   سحر  و  عماد  امشب

                                     دارد ز بهشتیان نشانی

 

دامان  عماد  و  نو عروسش

غرق است به نور آسمانی

 

                                  با  مهر و مه  و ستارگانش

                                 هر لحظه کنند گل فشانی

 

مه رخ  سحر از صفا  برقصد

شه زاده عماد به نغمه خوانی

 

                                در دست عروس شاخه ای گل

                                بگرفته بغل چه نو جوانی

 

اقوام  عروس و  شاه داماد

سرمست می و ترانه خوانی

 

                                 فرخنده بود چنین عروسی

                               این مجلس عیش و شادمانی

 

                    "شهپر"بفشان به پای  آنها

                     یک کوه غزل که خوش زبانی

+ نوشته شده در  دوشنبه 1393/05/20ساعت 10:58 قبل از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

پاکبازان

اخترانی که  عیانند  و فروزان  شب تار

نور خورشید زند طلعت شان را به کنار

 

همچنان مه رخان پیش وجودت عدمند

گرچه  در  نزد خلایق  شکرانندو شکار

 

میگریزند  همه از حاکم و حکم  اعدام

پاکبازان   به نگاه تو روند  بر سر دار

 

نبود  فکر  تماشای  گلستان   بیمار

همه مشتاق رخت گرچه که بیمار و نزار

 

در شبی تار  به میخانه  اگر پا بنهی

تو بتابی به من و من بشوم مست نگار

 

هر کجا خیمه زنی یا گذری بر جایی

خیمه گاه تو شود رحل  سمندان وسوار

 

آه "شهپر"جگر اهل  بصیرت خون کرد

خرم آندم که شبی بوسه زنم بر لب یار

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 1393/05/20ساعت 10:36 قبل از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

لطف بیکران

آن دهان شکر فشانش  بین

مژه و چشم و ابروانش  بین  

 

                                     به جهان غمزه اش توان بخشد

                                     حکم  او  را  به  پیروانش   بین

 

مستم از  مستی  دو چشمانش

جان  من را  فدای  جانش   بین

 

                                    تیر مژگان و طاق ابرویش

                                   زهر سوزنده  کمانش  بین

 

او دلش  در نهان بود با ما

در نهان  لطف بیکرانش بین

                                    سخنش از لبان  من  ریزد

                                  سخنم بر لب و زبانش بین

 

دل  "شهپر  "  ز شوق او لبریز

شوق را در دو دیدگانش  بین         

                                   

                          

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1393/05/15ساعت 8:56 قبل از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

یر خیز

ای مرغ سحر ز لانه بر خیز

از  گوشه  آشیانه   برخیز

                            شب رفت و دمید صبح روشن

                           با خواندن  یک ترانه     بر خیز

گلهای چمن همه شکفته

با نغمه عاشقانه    برخیز

                              از  بهر نیاز   جوجه کانت                        

                             برچیدن قوت  و دانه  بر خیز

طفلان همه در هوای بازی

از  برکت  این  زمانه   بر خیز

                          اندیشه یک جوان فرو ریخت

                          ز آنکه   نزده   جوانه  برخیز

دیگر  نبود  مجال   خفتن

وقت است شوی روانه  برخیز                                                             

                         از غم پر و بال تو شکسته

                        بگذر تو  از  این بهانه  برخیز

آن گوشه کلاغ پیر خفته

بگرفته تورا نشانه بر خیز

                       شاید به کمین نشسته صیاد

                       با تیر و کمان  ز خانه   بر خیز

پیغام  مرا   به  نزد  او  بر

بر گو که از این میانه برخیز

                           این خانه حریم دلبران است

                         از   خانه     دلبرانه     بر خیز

تا   آنکه  نگفتمت   دوباره

آهسته ز جا شبانه   بر خیز

                           "شهپر"به تو گوید این سخن را

                           نبود سخنش فسانه     بر خیز

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 1393/04/24ساعت 5:9 بعد از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

صبح روزقیامت

زهی ز عطر بهشتی که همچو بوی تو باشد

روم به سوی دیاری که ره به کوی تو باشد

 

چنانکه چشم من افتد به نور وتابش خورشید

گمان کنم که نشانی ز رنگ و روی تو باشد

 

زبخت تیره اگر من به چاهی افتادم

دوچشم منتظرمن فقط به سوی تو باشد

 

زاشک دیده من جوی خون روان گردید

خداکندهمه اشکم به شوق جوی تو یاشد

 

کجا روم که ببویم شمیم عطر گل آنجا

مگر به گلشنی آیم که عطر و بوی تو باشد

 

جفا و قهرتو بر کام دل بود یکسان

چراکه هردو شکربارو طبع خوی تو یاشد

 

به صبح روز قیامت به هر گذر  "شهپر"

دو چشم پر شرر او به جستجوی تو باشد

+ نوشته شده در  سه شنبه 1393/04/24ساعت 3:55 بعد از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

تورا من دوست میدارم

تورا من دوست میدارم که جانان را خدایی تو

دوعایت میکنم هر شب  سزاوار ثنایی تو

 

خداوند جهانی ,ملک و هستی را تو پروردی

حکیم و حاکم وسالاری و سردار مایی تو

 

زمین و آسمان را تو پر از نور و صفا کردی

چه شیدایی و شوریده چه پر شور و صفایی تو

 

تویی معشوق بی همتا تویی آرامش دلها

تویی معبود جانفرسا  چه با مهر و وفایی تو

 

ز کوی عشق میگیرم سراغ آن بت رعنا

به هر جا پا نهم می بینمت چون آشنایی تو

 

جمال عالم آرایی اگر پنهانی از چشمم

حدیث عشق میخوانی رفیق نغمه هایی تو

 

مشامم بوی گل می بوید از زلفان عنبر بو

به یک بوسه بیارامم زبسکه دلربایی تو

 

اگرچه در غمت "شهپر"دل از جان و جهان بر کند

تورا من دوست میدارم که میدانم خدایی تو

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 1393/04/24ساعت 3:31 بعد از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

بوی زلفان

ای آنکه در وصالت گسترده بال جانها

دل بیقرار رویت  , رویت قرار دلها

 

تابیده طلعت تو بر این جهان سراسر

از هیبتت بلرزد پا تابه سر ستونها

 

مست از شراب لعلت , اهل تمام عالم

وقتیکه می تراود از لعل تو سخنها

 

پر غلغله بگردد سرها ز بوی زلفت

صد ولوله فتاده از عشق تو به دلها

 

با روی خود بتابان بر این دل فسونگر

تا شوق دیده بارد بر پهنه چمنها

 

دیدم که حسن رویت از گلسرا در آمد

از عطر دلنوازش گویی شکفته گلها

 

با صبر و بیقراری "شهپر "در انتظاری

تا جان ز لب بر آری با ناله و فغانها

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 1393/04/24ساعت 3:15 بعد از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

آتش می

زنده میباشند نیکان گرچه اکنون مرده اند

مرده ,دیوان و بد اندیشان که اکنون زنده اند

 

آنکه افتاده برون از پرده تقوی خویش

بی گمان درروز محشر نزد خود شرمنده اند

 

دردنوشان بین که اشک از چشم ساغر میخورند

خون دل با آتش سینه به جوش آورده اند

 

ساقیا این سینه را از آتش می سوختی

مطربی باید نوازد چونکه دل افسرده اند

 

گر دل رندان و بدخویان پراز رنج و غم است

پس چرا نیکان از این رندان چنین آزرده اند

 

حاسدان جز رشک و حسرت حاصلی نگرفته اند

عاشقان را بین که در وصلش روان پرورده اند

 

گوشه گیری کن زعالم خون دل را نوش کن

نیک مردان گوشه ای بنشسته و خون خورده اند

 

رو کن ای "شهپر"به مستی و تو با مستان نشین

چونکه آنان چون تو ترک ملک و هستی کرده اند

+ نوشته شده در  سه شنبه 1393/04/24ساعت 2:51 بعد از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

دلبرشبرین سخن

ای د لبر شیرین سخن آخر به دل جا کرده ای

تا در دلم بنشسته ای جان را به لب آوردهای

 

در دام وصید ت گشته ام خود در کمند ت گشته ام

کشته به د ستت گشته ام چون ا ین گلو افشرده ای

 

بگذ ا ر ا ین تیر و کما ن بر دا را ز رویم نشا ن

از یهر بد مستی نها ن جا م پیا پی خورده ای

 

ز آ ن غمزه ها یت سینه ام چون معدن ا لماس شد

رحمی بکن ا ی نا زنین زآ نکه دلم آ زردهای

 

با آ نکه نور ا فشا نده ای ا ین دل نیا بد روشنی

تا بر مزا رم پا نهی خود چون چراغ مرده ای

 

چون مرغ د ل پر میکشم هی جام می سر میکشم

زیرا که میدانم تو هم ما نند من افسرده ای

 

"شهپر" ند ا نستی چرا معنی ا ین ا فسانه را

تا او نگوید ا ین سخن کی پی به معنی برده ای

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 1393/04/24ساعت 2:32 بعد از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

گل خندان

آنجا که تویی منزل جانان بود آنجا

منزلگهی از روضه رضوان بود آنجا

 

هرچند گل و سبزه و سنبل چمن آراست

میلی نکنم چونکه گلستان بودآنجا

 

از شوق لبت طوطی جانم بکشد پر

آری چه کنم چون شکرستان بود آنجا

 

کی سرو سهی فارغ و فرزانه برقصد

وقتی چو تویی سرو خرامان بود آنجا

 

درد دل من چون نبود قابل درمان

جایی بنهم پای که درمان بود آنجا

 

بر دامن خود بوی گل وعطر میفشان

عطر نفست ای گل خندان بود آنجا

 

مستند و غزلخوان چو اگر آنهمه بلبل

عیش و طرب از آن شه خوبان بود آنجا

 

"شهپر"نکند میل گل و گلشن و بلبل

زیرا صنمی شاد و غزلخوان بود آنجا

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه 1393/04/24ساعت 2:2 بعد از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

در حسرت بوسه

لال است زوصف تو زبانم

کوته  بود از  ثنا     بیانم

 

                                   با آنکه میان جمع مایی

                                  جویای تو گرد این جهانم

 

تو مونس جان و دل زاری

آگه ز منی  و  از  روانم

 

                                 با یاد تو گوشه ای نشینم

                                 زه کرده به هر گمان کمانم

 

گاهی به بتی شویم دلبند

جوییم نشان ز بی  نشانم

 

                                 گاهی به سراغ چشم و ابرو

                                 گاهی به لب و گهی  دهانم

 

گاهی به صفا گهی به مروه

دنبال   سرابم    و    دوانم

 

                                   گاهی سخن و روایت و قول

                                   گاهی  ز  کتاب    بی زبانم

 

گاهی به خیال خط و خالی

درحسرت  بوسه ای  بمانم

 

                                   القصه ز هر مرام و مسلک

                                   پرسم  ز تو  ای  امید جانم

 

از ماه و سنتارگان و خورشید

گیرم   سراغی  از    شبانم

 

                                    در وصل تو جان سپرد "شهپر"

                                   در  هجر  تو  تا به  کی  توانم

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 1393/04/09ساعت 2:35 قبل از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

حقیقت

قفلی زده ای بر در انبار حقیقت

تاکس نبرد حاصل اسرار حقیقت

 

                                    هرکس به طریقی بکند وصف درونرا

                                   با  آنکه  ندارد  خبر  از  کار   حقیقت

 

گوید سخنی را به یقین و به روایت

با آنکه به خلوت کند انکار  حقیقت

 

                                   در کیسه سر بسته اگر هست متاعی

                                  بهتر  که  گذاری سر  بازار      حقیقت

 

ای آنکه ندانی که در این کیسه چه رازی است

از  چه  شده ای  سخت  خریدار        حقیقت

 

                                    باور  مکن  از  آنچه نداری  تو نشانی

                                    چون می شوی آخر تو گرفتار حقیقت

 

مخلو ق  اگر  پی ببرد  راز  خدا  را

بر هم  بزند  نظم  جهاندار حقیقت

 

                                      "شهپر" تو خود اندیشه کن از عالم هستی

                                       تا   خود   بگشایی    در  اسرار    حقیقت

+ نوشته شده در  دوشنبه 1393/04/09ساعت 2:11 قبل از ظهر  توسط سید مرتضی میرحسینی  | 

مطالب قدیمی‌تر